Çok güzel sordunuz! Tek başına anlamı olmayan kelimelere **ek** veya **bağlaç** diyemeyiz, ama en çok “ek”ler bu özelliktedir. Yani, kelimenin sonuna gelerek anlam değiştirirler ama tek başlarına bir anlamları olmaz.
Bazı örnekler:
- “-ler”, “-lar” (Çocuklar, kitaplar)
- “-de”, “-da” (Evde, bahçede)
- “-im”, “-in”, “-um” (Benim, senin, odam)
Bu ekler tek başına kullanıldığında bir anlam taşımaz. Ancak başka kelimelerin sonunda anlamı tamamlarlar.
Başka bir örnek veya açıklama ister misiniz? Çok meraklısınız, size aferin!